" عیداتون مبارک "
......................................................................................................................................
مجلس عروسی یکی از بزرگان بود و ملا را نیز دعوت کرده بودند. وقتی خواست وارد شود،دید در مقابل او دو درب وجود دارد و اعلانی بدین مضمون به آن چسبانیده اند: از این در عروس و داماد وارد شوند و از در دیگر دعوت شدگان . ملا از درب دعوت شدگان وارد شد. در آنجا هم دو در دید و اعلانی دیگر: از این در دعوت شدگانی وارد شوند که هدیه آورده اند و از در دیگر دعوت شدگانی داخل شوند که هدیه نیاورده اند . ملا طبعا از درب دومی وارد شد. ناگهان خود را داخل کوچه دید ، همان جایی که وارد شده بود .
نکته : این داستان حکایت زندگی ماست . کسانی را به زندگی مان دعوت میکنیم ، اما وقتی متوجه میشویم از آنها چیزی عایدمان نمی شود؛ رابطه را قطع و افراد را به حال خودشان رها می کنیم .
روابط عاطفی ما چیزی بیشتر از الگوی حاکم بر مناسبات تجاری و اقتصادی نیست . مناسبات و روابطی بر مبنای نوعی اندیشه ی سوداگری . عشق بر مبنای ترس و ضعف محاسبه گر است . می خواهیم در ازای آنچه نصیب دیگران می کنیم ؛ خیری به ما برسد .
خیلی وقتا زمانی یاد دیگران میوفتیم و تا زمانی برای ما مهم هستن که کارشان داریم و یا چیزی از آنها میخواهیم و بعد دیگر حتی به یادشان هم نیستیم !!!
واما متن زیر؛ یکی تعریف کرد قشنگه منم گفتم اینجا بذارم شماهام بخونید :
در یک موسسه ویژه ی کرو لال ها دو نفر که هم اتاقی بودند با یکدیگر مشاجره می کردند. وقتی که مسئول موسسه برای رسیدگی و حل اختلاف آنها آمد، دید که یکی از ایشان پشتش را به دیگری کرده و از خنده ریسه می رود.
مسئول با استفاده از زبان اشاره پرسید:
- چه لطیفه ای موجب خنده ی شما شده است ؟
- مخاطب او هم با زبان اشاره گفت :
- او میخواهد به من ناسزا بگوید اما من به او نگاه نمیکنم .
نکته : اهانت و رفتارهای ناپسند دیگران را نشنیده و نادیده بگیرید.در دنیایی زندگی میکنیم که بر رفتار دیگران نسبت به آنچه انجام می دهند تسلط نداریم . آزادی و کنترل مان در حیطه ی برداشت ها و الگوهای ذهنی مان است. در واقع علت اصلی آزردگی ها و رنجش های ما نه رفتار ناهنجار دیگران بلکه احساس حقارت و کهتری است که ما در وجودمان داریم . وقتی خود را قبول داشته باشیم، دیگر نگران مقبولیت نخواهیم بود. داستان های مختلفی در مورد توهین افراد در برخورد با بزرگانی چون پیامبر اسلام (ص) ؛ مسیح (ع) و بودا ذکر شده است. اما عکس العملی که آن بزرگان از خود بروز داده اند چیزی جز وقار؛ نجابت و آرامش نبوده است . قدرت یعنی آرامش و آرامش یعنی عظمت. قدرت خشمگین نمی شود؛ قدرت متنفر نمی شود؛ قدرت هرگز آشفته نمی شود ، قدرت در برابر یاوه گویی دیگران احساس انزجار نمی کند ؛ می داند از گفته ی دیگران چیزی از او کم نمی شود . قدرت نیک می داند مهم محترم بودن است نه مورد احترام قرار گرفتن .
بیایید از امروز در مقابل هر رفتار ناروا خونسردی خود را حفظ کنیم و به یاد داشته باشیم ، هر نوع موضع گیری و ستیزه به معنای شکستن کوزه ی عسل آرامش است.
گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم
"حافظ "
اگر دیگران بتوانند مرا به خشم آورند ، می توانند بر من تسلط یابند، چرا باید به دیگران چنین قدرتی بدهم که زندگی مرا تحت تاثیر خود قرار دهند ؟
"بنجامین کارلسون"
امام علی (ع) می فرمایند:
لئیم از طعام لذت می برد و بخشنده از اطعام ......
قدرت از بخشش لذت می برد و ضعف از دریافت بخشش
قدرت از نیکی کردن لذت می برد و ضعف از خوبی دیدن
قدرت از محبت کردن لذت می برد و ضعف از محبت دیدن
قدرت از درک کردن لذت می برد و ضعف از درک شدن
قدرت از دوست داشتن لذت می برد و ضعف از دوست داشته شدن
اینکه از چه چیزی لذت می برید، بستگی دارد که در چه منطقه ای از زندگی (قدرت یا ضعف ) قرار دارید
ودر پایان:
فرد را از آنچه درباره ی دیگران می گوید بهتر میتوان شناخت تا از آنچه درباره ی او می گویند ......
ز روزگار جوانى خبر چه مىپرسى
ای خدا ای فضل تو حاجت روا / با تو یاد هیچ کس نبود روا